Misdaadauteur Gerard Nanne

 Verschenen op 9-04-2021

"De dochter van Maria Kalkman"

 

Als zijn dood nadert, besluit Anton Koopmans zijn geweten te ontlasten door een groot geheim te delen met zijn stervensbegeleidster. Enkele maanden na deze ontboezeming wordt een man door een hond aangevallen en gedood. Waar het Hoornse rechercheteam eerst nog denkt aan een uit de hand gelopen bijtincident, wordt na een tweede aanval duidelijk dat hier geen sprake van kan zijn. Er volgen meerdere identieke aanvallen met dodelijke afloop. Nog niet eerder kreeg het team, onder leiding van hoofdinspecteur Jillian Blom, te maken met zulke bizarre moorden. Op aandringen van forensisch rechercheur Sjoerd van Tongen, wordt de hulp van de hondengedragsdeskundige Aletta Blanchard ingeroepen, die tijdelijk aan het team wordt toegevoegd. Haar inzichten zijn een welkome aanvulling op het onderzoek, dat leidt naar de wereld van de hondenvechtsport en eindigt in een arena waarin een confrontatie onvermijdelijk blijkt...

Sfeerimpressie "De dochter van Maria Kalkman"

Ze pakt zijn hand, die koud aanvoelt. Zijn ademhaling verandert. En dan is er die zo kenmerkende opleving. Alle nog aanwezige krachten worden voor de laatste keer aangesproken. Om afscheid te nemen. Om datgene nog te kunnen zeggen wat ze willen zeggen. Veelal is dat een groet aan hun dierbaren. Een liefdesverklaring, spijtbetuiging, of een biecht. Bij deze man lijkt het laatste het geval. 'Ik ben fout geweest', fluistert hij. Hij transpireert. Ze dept zijn voorhoofd met een koud washandje. 'We maken allemaal fouten', zegt ze troostend. 'Niemand is onfeilbaar.' Maar de man schudt langzaam zijn hoofd. 'Het is mijn schuld', prevelt hij. 'Ik vraag om vergiffenis.' Dan doet hij zijn verhaal...

'Je ziet onze auto's wel staan', laat Winner Jillian weten. De verbinding wordt meteen weer verbroken. Jillian vloekt. 'Welkom thuis',  mompelt ze cynisch. De Algarve voelt nu al als een voorbije droom. Zodra ze op de plaats delict is gearriveerd, komt Winner haar tegemoet.

'Dit heb ik nog nooit meegemaakt', zegt hij zonder verdere uitleg. 'Wat een ongelofelijke toestand.' Jillian kijkt hem bevreemd aan. Zijn blik is verward.

Zo kent ze haar doorgaans nuchtere collega niet. 'Wat is er aan de hand?' vraagt ze bezorgd. 'Waarom doe je zo gestrest?'

Winner haalt diep adem. 'We hebben weer een bijtincident', zegt hij verslagen. 'Maar dit keer een met dodelijke afloop...' 

Van Tongen rijdt het met puin verharde pad op dat naar de bouwvallige stolp leidt. Aletta volgt hem naar de voordeur. Van Tongen belt aan, waarop er onmiddellijk een hond begint te blaffen. Het is aangenaam warm. Van Tongen draait zijn gezicht naar de zon. Gisteren had het nog geregend en was het fris geweest. Het is tot nog toe een wisselvallige zomer. Het blaffen van de hond houdt aan, maar de deur blijft gesloten. Aletta gluurt door het smerige raam. 'Geen mens te zien', zegt ze. 'Alleen de hond. Van Tongen kijkt eveneens door het raam. 'Ik snap het niet', zegt hij. 'Hij wist dat we kwamen.' Ze lopen om de boerderij heen. Langs de westgevel staan stutten die de stolp voor het instorten moeten behoeden. Het blaffen van de hond is nog steeds te horen. Van Tongen krijgt het gevoel dat er iets niet klopt. Een gevoel dat spoedig zal worden bewaarheid...

De hond is hem tot op vijftig meter genaderd. Het is nog een kwestie van tijd. Van seconden. Hij kijkt wild om zich heen. Ziet alleen maar bomen. Zwijgende bomen, die hoog op hem neer lijken te kijken. Hij zoekt naar een uitweg. Naar een kans om aan het monster te ontsnappen. Het geblaf geselt zijn gehoor. In een laatste poging het beest van zich af te schudden, rent hij een zijpad in. Een donker pad. Een zandpad dat leidt naar een open plek in het bos. Een plek waar het licht is en waar hij mensen ziet. Mensen die hem misschien kunnen redden uit de vernietigende kaken van het monster? Half struikelend over uitstekende boomwortels rent hij het licht tegemoet... 

'Hier moet het zijn.' Sjoerd van Tongen parkeert zijn auto voor een houten hekwerk, dat toegang biedt tot de vrijstaande woning van Corine Knegtmans. Hij maakt zijn gordel los en stapt uit. Aletta en Jillian volgen zijn voorbeeld. Nadat Jillian Winners verhaal had aangehoord, begreep ze dat ze in actie moest komen. De stilte rondom de woning doet haar het ergste vrezen. Een vrees die na twee keer te hebben aangebeld wordt bewaarheid. 'We gaan naar binnen', zegt ze resoluut. Het openen van de deur kost Van Tongen hoegenaamd geen moeite. Na slechts één minuut weet hij de cilinder van het slot te breken. Nauwelijks binnen komt er een auto het erf oprijden. Jillian schrikt als  ze een hond uit de laadbak ziet springen. De monsterachtige kop van het beest doet haar huiveren. Dit is hem, bedenkt ze naar adem happend. Dit is de moordenaarshond...