Misdaadauteur Gerard Nanne

Verschijnt binnenkort:

"De dochter van Maria Kalkman"

 

Als zijn dood nadert, besluit Anton Koopmans zijn geweten te ontlasten door een groot geheim te delen met zijn stervensbegeleidster. Enkele maanden na deze ontboezeming wordt een man door een hond aangevallen en gedood. Waar het Hoornse rechercheteam eerst nog denkt aan een uit de hand gelopen bijtincident, wordt na een tweede aanval duidelijk dat hier geen sprake van kan zijn. Er volgen meerdere identieke aanvallen met dodelijke afloop. Nog niet eerder kreeg het team, onder leiding van hoofdinspecteur Jillian Blom, te maken met zulke bizarre moorden. Op aandringen van forensisch rechercheur Sjoerd van Tongen, wordt de hulp van de hondengedragsdeskundige Aletta Blanchard ingeroepen, die tijdelijk aan het team wordt toegevoegd. Haar inzichten zijn een welkome aanvulling op het onderzoek, dat leidt naar de wereld van de hondenvechtsport en eindigt in een arena waarin een confrontatie onvermijdelijk blijkt...

Sfeerimpressie "De dochter van Maria Kalkman"

Ze pakt zijn hand, die koud aanvoelt. Zijn ademhaling verandert. En dan is er die zo kenmerkende opleving. Alle nog aanwezige krachten worden voor de laatste keer aangesproken. Om afscheid te nemen. Om datgene nog te kunnen zeggen wat ze willen zeggen. Veelal is dat een groet aan hun dierbaren. Een liefdesverklaring, spijtbetuiging, of een biecht. Bij deze man lijkt het laatste het geval. 'Ik ben fout geweest', fluistert hij. Hij transpireert. Ze dept zijn voorhoofd met een koud washandje. 'We maken allemaal fouten', zegt ze troostend. 'Niemand is onfeilbaar.' Maar de man schudt langzaam zijn hoofd. 'Het is mijn schuld', prevelt hij. 'Ik vraag om vergiffenis.' Dan doet hij zijn verhaal...

'Je ziet onze auto's wel staan', laat Winner Jillian weten. De verbinding wordt meteen weer verbroken. Jillian vloekt. 'Welkom thuis',  mompelt ze cynisch. De Algarve voelt nu al als een voorbije droom. Zodra ze op de plaats delict is gearriveerd, komt Winner haar tegemoet.

'Dit heb ik nog nooit meegemaakt', zegt hij zonder verdere uitleg. 'Wat een ongelofelijke toestand.' Jillian kijkt hen bevreemd aan. Zijn blik is verward.

Zo kent ze haar doorgaans nuchtere collega niet. 'Wat is er aan de hand?' vraagt ze bezorgd. 'Waarom doe je zo gestrest?'

Winner haalt diep adem. 'We hebben weer een bijtincident', zegt hij verslagen. 'Maar dit keer met dodelijke afloop...' 

Van Tongen rijdt het met puin verharde pad op dat naar de bouwvallige stolp leidt. Aletta volgt hem naar de voordeur. Van Tongen belt aan, waarop er onmiddellijk een hond begint te blaffen. Het is aangenaam warm. Van Tongen draait zijn gezicht naar de zon. Gisteren had het nog geregend en was het fris geweest. Het is tot nog toe een wisselvallige zomer. Het blaffen van de hond houdt aan, maar de deur blijft gesloten. Aletta gluurt door het smerige raam. 'Geen mens te zien', zegt ze. 'Alleen de hond. Van Tongen kijkt eveneens door het raam. 'Ik snap het niet', zegt hij. 'Hij wist dat we kwamen.' Ze lopen om de boerderij heen. Langs de westgevel staan stutten die de stolp voor het instorten moeten behoeden. Het blaffen van de hond is nog steeds te horen. Van Tongen krijgt het gevoel dat er iets niet klopt. Een gevoel dat spoedig zal worden bewaarheid...

De hond is hem tot op vijftig meter genaderd. Het is nog een kwestie van tijd. Van seconden. Hij kijkt wild om zich heen. Ziet alleen maar bomen. Zwijgende bomen, die hoog op hem neer lijken te kijken. Hij zoekt naar een uitweg. Naar een kans om aan het monster te ontsnappen. Het geblaf geselt zijn gehoor. In een laatste poging het beest van zich af te schudden, rent hij een zijpad in. Een donker pad. Een zandpad dat leidt naar een open plek in het bos. Een plek waar het licht is en waar hij mensen ziet. Mensen die hem misschien kunnen redden uit de vernietigende kaken van het monster? Half struikelend over uitstekende boomwortels rent hij het licht tegemoet... 

'Hier moet het zijn.' Sjoerd van Tongen parkeert zijn auto voor een houten hekwerk, dat toegang biedt tot de vrijstaande woning van Corine Knegtmans. Hij maakt zijn gordel los en stapt uit. Aletta en Jillian volgen zijn voorbeeld. Nadat Jillian Winners verhaal had aangehoord, begreep ze dat ze in actie moest komen. De stilte rondom de woning doet haar het ergste vrezen. Een vrees die na twee keer te hebben aangebeld wordt bewaarheid. 'We gaan naar binnen', zegt ze resoluut. Het openen van de deur kost Van Tongen hoegenaamd geen moeite. Na slechts één minuut weet hij de cilinder van het slot te breken. Nauwelijks binnen komt er een auto het erf oprijden. Jillian schrikt als  ze een hond uit de laadbak ziet springen. De monsterachtige kop van het beest doet haar huiveren. Dit is hem, bedenkt ze naar adem happend. Dit is de moordenaarshond...

Verschenen :

"Een andere waarheid"

De gepensioneerde huisarts Ryan Banks gaat op zoek naar de waarheid omtrent zijn veertig jaar geleden verdwenen en nooit teruggevonden zwager Sietse Hoeksema. Waar hij denkt in alle rust de verdwijning te kunnen heronderzoeken, wordt hij meegesleurd in een maalstroom van bizarre gebeurtenissen, Tijdens zijn verblijf in het idyllische Noord Groningse landschap, ontmoet hij de journaliste Sophie Kistenmaker, die op haar beurt verwikkeld raakt in een onderzoek naar de in de Tweede Wereldoorlog collaborerende staalfabrikant Frédéric Rousseau. Gaandeweg lijken beide onderzoeken verband met elkaar te houden. Welke rol speelde een vermeende minnares van de foute staalfabrikant in deze geschiedenis? En wat is daarin het verband met de verdwenen Sietse Hoeksema?  Om die vragen beantwoord te krijgen, raken Ryan en Sophie tot elkaar veroordeeld. Samen zetten ze het onderzoek voort en komen achter een waarheid die anders is dan ze ooit konden vermoeden...

 Sfeerimpressie  "Een andere waarheid"

 Pension Lam was het enige logeeradres in de wijde omgeving. Dit unieke stukje Groningen lijkt nog niet door de toerist te zijn ontdekt. En misschien is het maar beter dat zo te houden, 

Nadat mevrouw Lam zijn verhaal had aangehoord, was ze duidelijk ontdaan. Ze kon begrijpen dat hij het mysterie rond zijn zwagers verdwijning wilde oplossen, maar was daar ook sceptisch over. "Het is bijna veertig jaar geleden", had ze gezegd. "Wat denkt u nu nog te kunnen doen...?"

Als Ryan de lange polderweg achter zich heeft gelaten, rijdt hij de dijk op. Mevrouw Lam vertelde dat hij bij de witte molen rechtsaf moest slaan. Simon Bonenkamp woont aan de Oosterdijk. In het politiedossier, dat hem na veel aandringen ter hand was gesteld, werd Bonenkamp omschreven als Sietses  clubgenoot. Voor zover bekend was hij de laatste die Sietse voor zijn verdwijning sprak. Hij was indertijd dan ook uitvoerig ondervraagd, maar uit niets was gebleken dat hij iets met de verdwijning te maken had...

… "Klets niet", onderbreekt Evert Hoeksema. "Er ligt hoogstens twee centimeter sneeuw. Als Sietse ergens een uitglijder maakte en niet meer overeind kon komen, zouden jullie hem moeten vinden. Sneeuw of geen sneeuw."  Inspecteur Verweij zucht. Hij zit aan de keukentafel bij de familie Hoeksema. Gistermiddag was er zonder succes gezocht in de omgeving waar Sietse zijn trainingsronde liep. Hoeksema heeft gelijk als hij zegt dat de sneeuw geen belemmering vormde voor het vinden van Sietses lichaam, maar wel voor de sporen die zijn aanwezigheid kunnen bevestigen...

… Hoebe Draaisma belt aan bij De Berkenhorst. Inspecteur Verweij gaf hem de opdracht om bij de bewoners nogmaals te informeren of ze bij nader inzien misschien toch iets hebben gezien of gehoord dat belangrijk kan zijn voor het onderzoek. Draaisma had  zijn twijfel daarover geuit. De Van Grevens waren immers al eerder betrokken in een buurtonderzoek, waarin ze te kennen gaven de atleet niet te hebben gezien. Bovendien had notaris Van Greven al een keer zijn toestemming verleend om zijn landgoed te betrekken in een sporenonderzoek...

… Het is een zeldzame mooie avond. De lucht ziet strak blauw en er staat geen zuchtje wind. Mevrouw Lam had extra aandacht besteed aan het dekken van de tafel. Er branden kaarsen en er staan  kleurrijke bloemen uit eigen tuin. Zelf draagt ze voor de gelegenheid een  feestelijk witte jurk, die haar fantastisch staat... 

… "Is er al meer bekend over de oorzaak van de brand?" vraagt Babette terwijl ze thee inschenkt. Ryan schudt z'n hoofd. "Nee, ik verwacht daar vanmiddag op het bureau meer over te horen." Babette knikt begrijpend. "En wat zijn jullie eigen gedachten daarover? Denken jullie dat er opzet in het spel is geweest?" Ryan denkt na over een antwoord, maar Sophie is hem voor. "Natuurlijk is de brand aangestoken", zegt ze bijna fel. "Wat dacht jij dan?" Babette schrikt zichtbaar van Sophies antwoord...

… "Zoals je weet was ik vandaag bij het NIOD", zegt Sophie. "Ik was daar om uit te vinden wie de slachtoffers waren die op 7 januari 1945 door de Duitsers zijn gefusilleerd. Ik heb de namen van deze mannen opgezocht en ontdekte iets dat mij overviel en jou ongetwijfeld ook zal overvallen." Ryan trekt z'n wenkbrauwen op. "Ik ben benieuwd". zegt hij. "Overval me dus maar." "Zet je dan maar schrap", waarschuwt Sophie. En begint dan te vertellen... 

… "Dat is een genereus aanbod voor zo'n mooie vleugel ", zegt de vrouw gemeend. Ze doet een stap naar voren en kijkt de man aan. Ziet dan hoe de pareltjes op zijn voorhoofd zich in rap tempo vermeerderen. Ze glimlacht op haar allerliefst. Tuit haar lippen. Beziet haar prooi. Een zwak gestel. Geen spiermassa. Een verwaarloosde conditie. Een verzwakte man. Maar nog altijd een man. Ze komt dichter bij hem staan. Concentreert zich. Ruikt zijn adem. Zijn stinkende adem. Dan komen zijn handen. Eerst nog weifelend, maar dan snel. Sneller dan ze had ingeschat...